Wdrożenie KSeF dla wielu firm jest jednym z najbardziej wymagających projektów ostatnich lat. Złożoność techniczna, presja czasu, niepewność regulacyjna i konieczność zaangażowania wielu działów sprawiają, że organizacje często traktują ten temat wyłącznie jako obowiązek do „odhaczenia”.
W wielu firmach projekt związany z wdrożeniem KSeF od początku był traktowany jako stosunkowo prosta zmiana technologiczna. Dominowało przekonanie, że chodzi przede wszystkim o dostosowanie formatu faktury do nowego standardu i zapewnienie jej wysyłki do systemu Ministerstwa Finansów. Rzeczywistość bardzo szybko zweryfikowała to podejście.
W wykazie prac legislacyjnych Rady Ministrów opublikowano założenia ustawy o podatku rekompensującym od niektórych usług. Proponowana regulacja ma wprowadzić nową daninę skierowaną głównie do największych podmiotów świadczących usługi cyfrowe w Polsce, w tym globalnych platform internetowych. Dokument znajduje się obecnie na etapie rządowego procesu legislacyjnego, a jego przyjęcie przez Radę Ministrów planowane jest na III kwartał 2026 r. Oznacza to, że projekt nie trafił jeszcze do Sejmu i może ulec zmianom w toku dalszych prac.
Dyskusja o zmianach w uprawnieniach Państwowej Inspekcji Pracy (PIP) koncentruje się na jednym ryzyku: możliwości zakwestionowania współpracy B2B i uznania jej za stosunek pracy. Dla firm i kontraktorów nie jest to wyłącznie problem kadrowy. Reklasyfikacja może uruchomić łańcuch skutków publicznoprawnych – od praw pracowniczych, przez składki ZUS, po korekty w PIT, VAT i CIT. Kluczowe jest przy tym, że organ oceni nie tylko brzmienie umowy, lecz także realny sposób wykonywania współpracy.
W 2026 r. pracownik zatrudniony na umowę o pracę nadal może skorzystać z urlopu z powodu siły wyższej – krótkiego zwolnienia od pracy na wypadek nagłych, pilnych zdarzeń rodzinnych wymagających natychmiastowej obecności. To uprawnienie jest odrębne od urlopu na żądanie i od urlopu wypoczynkowego, ma własny limit oraz własne zasady rozliczenia.
Przez ostatnie lata oświadczenie o rynkowości transakcji było jednym z najbardziej wrażliwych elementów obowiązków w obszarze cen transferowych – składanym w ramach Informacji TPR i obciążonym istotnym ryzykiem osobistym po stronie osób podpisujących. Ministerstwo Finansów od pewnego czasu zapowiadało zmiany w tym zakresie. Opublikowany projekt nowelizacji przepisów PIT, CIT oraz KKS potwierdza te zapowiedzi: oświadczenie znika z TPR i zostaje przeniesione do lokalnej dokumentacji cen transferowych, a jednocześnie zmieniają się zasady podpisywania TPR oraz odpowiedzialność za „wadliwą” dokumentację.
W polskiej praktyce ceny transferowe najczęściej dotyczą transakcji pomiędzy podmiotami powiązanymi. Warto jednak pamiętać o istotnym wyjątku: obowiązek sporządzenia lokalnej dokumentacji cen transferowych (local file) może powstać także przy współpracy z kontrahentem niepowiązanym, jeżeli ma on siedzibę, zarząd lub miejsce zamieszkania w jurysdykcji stosującej szkodliwą konkurencję podatkową (tzw. „raju podatkowym”) albo działa poprzez zagraniczny zakład położony w takiej jurysdykcji. To podejście wynika z art. 11o ustawy o CIT i powoduje, że transakcje „rajowe” są traktowane jako obszar podwyższonego ryzyka podatkowego.
Raportowanie Country by Country (CbC) to mechanizm wymiany pomiędzy państwami informacji podatkowych o jednostkach działających w ramach grup kapitałowych. W praktyce oznacza to zestaw obowiązków sprawozdawczych, które – przy spełnieniu kryterium progu przychodowego – obejmują również podmioty prowadzące działalność w Polsce.
17 marca 2026 r. opublikowano nową wersję projektu nowelizacji ustawy o CIT. Choć część proponowanych rozwiązań była sygnalizowana już jesienią ubiegłego roku, marcowy projekt pokazuje, że ustawodawca nie ograniczył się do technicznych korekt. W kilku obszarach zmiany są dziś wyraźnie mocniejsze i mają praktyczny wymiar dla podatników. Co do zasady nowe przepisy mają wejść w życie od 1 stycznia 2027 r.